Poznaj jedną z ulubionych walut Polaków

Gospodarka każdego państwa jest ściśle związana z systemem walutowym. Rzadko jednak kiedy, np. płacąc za nasze zakupy w sklepie, zastanawiamy się nad historią waluty danego kraju. Niejednokrotnie potrafi ona być interesująca.

Historia waluty Wielkiej Brytanii miała swój początek w epoce średniowiecza. Jej nazwa – funt, znana bardziej od skrótu (przekreślonej litery L), pochodzi z powszechnego wtedy języka łacińskiego. Słowo „libra” oznaczało zarówno wagę, jak i samą jednostkę masy, czyli funt. Aby uniknąć nieporozumień dodawano jeszcze słowo „szterling„, które z języka angielskiego oznaczało „wysokiej próby”. Warto zaznaczyć, iż funt brytyjski to nazwa nieoficjalna. Na awersie funta znajduje się popiersie obecnie panującego w kraju monarchy. Ta jednostka monetarna została wprowadzona do obiegu przez króla Henryka II już w 1158 roku. Od okresu średniowiecza w Anglii w obiegu znajdowało się wiele monet, z których część miała nawet inną wartość oraz wymiary. Większość z nich wykonywana była ze srebra. Oprócz funtów, były to gwinee, szylingi, suwereny, korony, floreny, a także bardziej egzotycznie brzmiące pod względem nazwy monety takie jak korona róży, nobel czy anioł. W latach 1816-1914 wymienialność funta została zmieniona z dotychczasowego srebra na złoto. Ostatecznie wycofano się z tego pomysłu w 1931 roku, w czasie tzw. wielkiego kryzysu. Waluta miała kilka obniżek wartości, a najniższy kurs odnotowano w 1985 roku, co równało się wartości 1,05 dolara. Obecnie kurs funta brytyjskiego jest ustabilizowany. Warto dodać, jako ciekawostkę, że Wielka Brytania znajduje się poza sferą waluty euro, a to za sprawą specjalnie wynegocjowanej klauzuli.

Wybierając się do Anglii i mając w planach zwiedzenie sąsiednich państw, warto pamiętać, iż, w wyniku skomplikowanej historii kilku krajów, banknoty pochodzące z Irlandii Północnej i Szkocji często nie są przyjmowane w Wielkiej Brytanii oraz Walii i można mieć problem z ich wymianą poza terenem Wielkiej Brytanii.